Został rozstrzelany przez Niemców w lesie w Palmirach pod Warszawą, 12 czerwca 1941 roku, osiemdziesiąt pięć lat temu. W chwili śmierci miał czterdzieści sześć lat. Był poetą i tłumaczem, muzykologiem, ponadto krytykiem i eseistą. Do najważniejszych dokonań literackich Witolda Hulewicza należą: zbiory wierszy Sonety instrumentalne i Miasto nad chmurą, książki o Ludwigu van Beethovenie i Stanisławie Moniuszce, przekłady utworów Johanna Wolfganga Goethego, Rainera Marii Rilkego i Tomasza Manna, a także Rabindranatha Tagorego.
Pochodził z Wielkopolski. Urodził się w Kościankach koło Wrześni w rodzinie ziemiańskiej, w której pielęgnowano zainteresowania literackie i artystyczne. Pisarzem został również jego starszy brat Jerzy Hulewicz, prozaik, dramaturg, tłumacz, redaktor, założyciel i wydawca dwutygodnika „Zdrój” – jednego z najważniejszych czasopism dwudziestolecia międzywojennego. Nauki pobierał w Lesznie, potem uczył się we Wrocławiu i w Poznaniu. W czasie I wojny światowej został wcielony do armii pruskiej i walczył we Francji, m.in. w bitwach pod Verdun i pod Sommą. Potem bił się w powstaniu wielkopolskim. Wtedy też zaczął pisać wiersze. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości związał się z grupą ekspresjonistów. Publikował w „Zdroju”, na łamach którego pojawiały się utwory takich autorów, jak: Jan Kasprowicz, Stanisław Przybyszewski, Wacław Berent, Władysław Reymont, a z czasem także Jarosław Iwaszkiewicz oraz Julian Tuwim.
W roku 1921 opublikował tom wierszy i prozy poetyckiej zatytułowany Płomień w garści, co jednak znamienne – sygnowany nie nazwiskiem, lecz pseudonimem Olwid, którego używał potem wielokrotnie. Dużo pracował jako redaktor. Od 1918 był wydawcą „Zdroju”, w latach 1919–1920 kierownikiem literackim pisma „Wiedza Techniczna”; razem z bratem Jerzym założyli Spółkę Wydawniczą „Ostoja”. W 1921 roku podjął studia filologiczne i muzykologiczne na uniwersytecie w Poznaniu. W roku 1922 zamieszkał w Warszawie. Razem z Kazimierzem Paszkowskim zawiązali spółkę „Hulewicz i Paszkowski”, zwaną także Instytutem Wydawniczym „Aurion”. Nakładem tej oficyny ukazały się Poszepty duszy i O kobiecie Tagorego, Geniusz, miłość i zbrodnia Otto Weiningera, monografia August Rodin pióra Rilkego, co warte zaakcentowania – w przekładach samego Hulewicza.
W latach 1923–1924 przebywał w Paryżu, gdzie studiował i pisał. Po powrocie w roku 1925 do kraju osiadł w Wilnie. Został dyrektorem programowym Rozgłośni Wileńskiej. W latach dwudziestych oprócz zbiorów poezji, takich jak Lament królewski, opublikował esej translatologiczny Polski Faust, opatrzony podtytułem Rzecz o nowych polskich przekładach, o sposobach tłumaczenia i o polemice doookolnej, a także następne przekłady, m.in.: Duszy i tańca Paula Valéry’ego, tomu wierszy Rilkego Księga obrazów oraz jego prozy Malte (Pamiętniki Malte-Laurids’a Brigge), wreszcie powieści Thomasa Manna Królewska Wysokość. Z wielkim zainteresowaniem czytelników spotkała się książka Hulewicza Przybłęda Boży. Beethoven. Czyn i człowiek. Warto w tym miejscu dodać, że w 1939 roku pisarz opublikował inną wersję tej pracy, zatytułowaną po prostu Beethoven.
Był jedną z najaktywniejszych postaci życia kulturalnego Wileńszczyzny. Tworzył tutaj Związek Literatów oraz Radę Wileńskich Zrzeszeń Artystycznych, a nawet zainicjował powołanie do życia kabaretu literackiego Smorgonia. Mało tego – redagował „Tygodnik Wileński” i pracował jako kierownik literacki teatru Reduta, a od roku 1934 zawiadywał redakcją literacką Centrali Polskiego Radia. Dzięki niemu w Celi Konrada w Wilnie odbywały się cotygodniowe Środy Literackie i powstał radiowy Teatr Wyobraźni. W latach trzydziestych Witold Hulewicz ogłosił tomik poetycki Miasto nad chmurami, książkę Stanisław Moniuszko. Król pieśni polskiej, rzecz skierowaną do młodego czytelnika Gniazdo żelaznego wilka, a także przygotował kilka słuchowisk dla Polskiego Radia, m.in.: Chopin a polska ziemia, Opowieść o Beethovenie czy Potęga promieni. Sceny z życia Marii Skłodowskiej-Curie.
Twórczość oryginalną godził z systematyczną pracą przekładową, czego wyrazem przekłady tragedii Heniricha von Kleista Penthesilea i tomu poezji Rilkego Księga godzin. Współpracował ze Stefanem Napierskim nad zbiorowym tłumaczeniem Elegii duinezyjskich Rilkego. Ponadto zredagował Historię świata Herberta George’a Wellsa w tłumaczeniu Stefana Kurty, ogłoszoną w sześciu tomach w latach 1931–1934 oraz współredagował literacki przewodnik Jesteśmy w Warszawie, wydany w 1938 nakładem Związku Zawodowego Literatów Polskich, którego wiceprezesem został w roku 1936. Odebrał w tym czasie wiele wyróżnień: Srebrny Wawrzyn Polskiej Akademii Literatury, a także Krzyż Kawalerski Polonia Restituta i Złoty Krzyż Zasługi. W 1937 roku Wilno przyznało mu Nagrodę Literacką im. Filomatów.
We wrześniu 1939 ewakuował się z Warszawy razem z zespołem Polskiego Radia. Po powrocie do miasta pracował w magistracie jako urzędnik i podjął działalność konspiracyjną. W roku 1940 zaczął wydawać podziemne pismo „Polska Żyje!”, organ Komitetu Obrońców Polski. Niestety, gestapo aresztowało go po kilku miesiącach i został osadzony na Pawiaku. Był brutalnie przesłuchiwany, jednak nie dał się złamać. Zginął w zbiorowej egzekucji. Dzisiaj w opracowaniach historycznoliterackich jego nazwisko pojawia się marginalnie, dlatego też na koniec warto zacytować poświęcony mu konterfekt autorstwa Jarosława Iwaszkiewicza, opublikowany w książce Portrety na marginesach: „Olwida poznałem w Kościankach, u brata, na Wielkanoc 1919 roku. Był jeszcze w mundurze pruskiego oficera. Walczył pod Verdun. Zabawne, widywałem go później wiele, wiele razy, ostatni raz w Warszawie na ulicy, przed pałacem Kronenberga, było to w 1940, przed samym jego aresztowaniem – ale pamiętam go zawsze pierwszego dnia w Kościankach, jak do połowy obnażony myje się w niedużej blaszanej misce umywalnianej, w swoim pokoju. W kwestiach sztuki nie mogliśmy się ani wtedy, ani potem zupełnie dogadać. Był zresztą bardzo szlachetny i uczciwy. W moim sporze z jego bratem stanął po mojej stronie”.
W 1995 roku powstało Stowarzyszenie im. Witolda Hulewicza, które od 1996 przyznaje nagrodę jego imienia za twórczość literacką, artystyczną oraz naukową.
Wybrane książki Witolda Hulewicza są dostępne w POLONIE.
