Należy do ścisłego kręgu najlepszych polskich dramatopisarzy XX wieku. Uprawiał także prozę i eseistykę. Autor cyklu opowiadań, których bohaterem jest profesor Tutka. Do najbardziej znanych utworów Szaniawskiego należą sztuki teatralne: Żeglarz, Adwokat i róże oraz Dwa teatry. Zapewne nieprzypadkowo odbywający się od 2001 roku w Sopocie Festiwal Teatru Polskiego Radia i Teatru Telewizji Polskiej nosi nazwę „Dwa Teatry”. Nie bez przyczyny też teatry dramatyczne w Wałbrzychu i Płocku noszą imię pisarza. Jerzy Szaniawski urodził się sto czterdzieści lat temu, 10 lutego 1886 roku w Zegrzynku pod Warszawą.
Dwa teatry z 1946 roku to prawdopodobnie najlepsza pod względem artystycznym sztuka Szaniawskiego. Według historyka literatury Włodzimierza Maciąga w utworze tym pisarz pokazał „konflikt świata wyobraźni ze światem rzeczywistym, w oparciu o doświadczenia ostatniej wojny, a zwłaszcza heroicznej i daremnej ofiary, jaką było Powstanie Warszawskie. Racje realizmu politycznego nie budzą w sztuce wątpliwości i racji tych nie chce autor podważać. Pokazuje jednak, że poza nimi istnieje potrzeba czysto idealnych dopełnień”. Literaturonawca dodaje: „Lekkomyślność i szaleństwo muszą przegrać i przegrywają istotnie, domagają się jednak wyrazu poezji, winniśmy im jakieś wzruszenia i jeśli to ukrywamy – kłamiemy. Żyjemy w świecie rzeczywistym, który obchodzi się z nami brutalnie i z tym trzeba się liczyć. Więcej, z tym trzeba się godzić i wybierać mniejsze zło przed większym, szansę życia przed ryzykiem śmierci”.
Szaniawski sławę zdobył jeszcze w okresie dwudziestolecia międzywojennego. Gdy w 1918 roku Polska odzyskała niepodległość, miał już w dorobku sztuki Lekcja oraz Murzyn. W roku 1920 odbyła się premiera trzyaktowego dramatu Papierowy kochanek, a w 1921 komedii Ewa. Pisarz zdobył solidne wykształcenie. Ukończył gimnazjum w Warszawie, w Lozannie studiował w Instytucie Agronomicznym, uczęszczał też na wykłady z zakresu historii sztuki. Po powrocie ze Szwajcarii osiadł w rodzinnej posiadłości w Zegrzynku. Współpracował z czasopismem „Sowizdrzał”, na łamach którego pod pseudonimami Jotes i Żak publikował rozliczne utwory satyryczne i humorystyczne. W latach dwudziestych ubiegłego wieku doszło do inscenizacji jego następnych sztuk: Ptak, Żeglarz oraz Adwokat i róże. W tym czasie opublikował Szaniawski również powieść Miłość i rzeczy poważne oraz zbiór opowiadań Łgarze pod „Złotą Kotwicą”. W roku 1930 uhonorowano pisarza Państwową Nagrodą Literacką, zaś trzy lata później przyjęto go do Polskiej Akademii Literatury.
Sztukę Adwokat i róże, Julian Krzyżanowski scharakteryzował w ten oto sposób: „W ogrodzie znanego adwokata-emeryta doszło niemal do morderstwa. Tajemniczy młodzieniec, mający tam schadzkę z jego młodą żoną, poczytany za złodzieja przez agenta policji, rani agenta i dostaje się do więzienia. Mecenas podejmuje się obrony młodzieńca i ocala go, nie demaskując sprężyn jego postępku. Trudno by było wskazać jakąś inną sztukę, która operując półsłówkami i niedomówieniami, potrafiłaby równie subtelnie ukazać tragizm doli ludzkiej, złagodzony dobrocią szlachetnego człowieka”.
W latach trzydziestych Szaniawski zaczął współpracę z Polskim Radiem, pisząc liczne słuchowiska, wśród nich: Zegarek, Służbista czy Srebrne lichtarze. W tym samym czasie Teatr Narodowy wystawił jego sztuki Fortepian oraz Most, natomiast w roku 1939 Teatr Ateneum zaprezentował sztukę Dziewczyna z lasu. Po wybuchu II wojny światowej posiadłość pisarza w Zegrzynku została zarekwirowana przez Niemców. Szaniawski przeniósł się do Warszawy, zamieszkał u Wandy i Józefa Natolskich. Włączył się w działalność konspiracyjną. Wraz z Natolskim został aresztowany przez gestapo w 1944 roku i uwięziony na Pawiaku, skąd zwolniono go tuż przed wybuchem powstania warszawskiego. Przez obóz w Pruszkowie dotarł do Krakowa, potem przebywał w Bochni i Nagłowicach oraz w Pławowicach, majątku Ludwika Hieronima Morstina, gdzie w roku 1928 odbył się legendarny Zjazd Poetów, z udziałem m.in.: Marii Pawlikowskiej-Jasnorzewskiej, Leopolda Staffa, Juliana Tuwima, Jarosława Iwaszkiewicza, Jana Lechonia, Emila Zegadłowicza. We wrześniu 1945 osiadł w Domu Literatów przy ulicy Krupniczej w Krakowie. W 1946 miesięcznik „Twórczość” opublikował sztukę Dwa teatry, a w roku 1947 przyznano pisarzowi Nagrodę Literacką Krakowa. Jego teksty zaczęły się ukazywać w „Przekroju”.
W 1950 roku podjął decyzję o wyprowadzce z Krakowa i zamieszkaniu w odzyskanym domu w Zegrzynku. Z uwagi na to, że z doktryną realizmu socjalistycznego nie było mu po drodze, popadł w niełaskę u władz PRL-u, co spowodowało duże kłopoty finansowe. Do roku 1956 publikował niewiele. W 1954 udało mu się wydać zbiór utworów prozatorskich Profesor Tutka i inne opowiadania, zaś w 1962 doszło do edycji drugiej części tego cyklu pod tytułem Profesor Tutka. Nowe opowiadania. W 1956 roku wyszła (napisana wspólnie z Józefą Hennelową) monografia poświęcona Juliuszowi Osterwie oraz tom szkiców W pobliżu teatru, natomiast rok 1958 przyniósł trzytomową edycję Dramatów zebranych. Pisarz podjął współpracę z miesięcznikiem „Dialog”. Otrzymał też Nagrodę Literacką Warszawy. Następne nagrody przyszły w latach sześćdziesiątych: „Srebrne Fafiki” tygodnika „Przekrój”, im. Włodzimierza Pietrzaka oraz Fundacji Jurzykowskiego w Nowym Jorku.
Jerzy Szaniawski zmarł w Warszawie 16 marca 1970 roku. W chwili śmierci miał osiemdziesiąt cztery lata. Został pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach. W 1975 roku Wojciech Marczewski nakręcił obraz Bielszy niż śnieg – film fabularny opowiadający o ostatnim okresie życia autora Dwóch teatrów.
