Poeta i dramaturg, ale także podróżnik, autor rozpraw poświęconych pisarzowi i publicyście Konstantemu Gaszyńskiemu oraz filozofowi i działaczowi politycznemu Karolowi Libeltowi, ponadto tłumacz: Byrona, Coleridge’a, Shelleya i Tennysona, Goethego i Schillera. Do jego najważniejszych osiągnięć twórczych należą wiersze: Pożegnanie odjeżdżającego Chopina i Mowa polska, poemat Legenda o drzewie Krzyża Świętego, dramat Szpieg, relacja Podróż nad Renem i w Szwajcarii w 1846 roku odbyta, a nadto przekład dramatów Williama Szekspira. Stanisław Egbert Koźmian – nie mylić ze Stanisławem Koźmianem (1836–1922), historykiem, publicystą i krytykiem teatralnym – urodził się dwieście piętnaście lat temu, 21 kwietnia 1811 roku we wsi Wronowo.
Pochodził z rodziny ziemiańskiej. Po śmierci ojca, znalazł opiekę u stryja Kajetana. Uczył się w Lublinie i w Warszawie. W roku 1828 został przyjęty na Uniwersytet Warszawski, gdzie podjął studia z zakresu prawa. Swój debiutancki wiersz poświęcony Fryderykowi Chopinowi ogłosił w roku 1830. Walczył w postaniu listopadowym, bił się pod Grochowem. Po upadku powstania udał się na emigrację – przez Brukselę do Paryża. W 1833 przeprowadził się do Anglii. Mieszkał najpierw w Birmingham, a następnie w Londynie. Podróżował po Niemczech, Włoszech, Szwajcarii, a także po Francji. Znał Adama Mickiewicza, a także z Kazimierza Pułaskiego i Stanisława Worcella. Lord Dudley Stuart zatrudnił go w charakterze sekretarza w Towarzystwie Literackim Przyjaciół dla Polski. Publikował nie tylko po polsku, lecz także po angielsku, czego egzemplifikacją jest ogłoszona w 1838 roku na łamach „The Athenaeum” recenzja Pana Tadeusza Mickiewicza.
W Anglii poznał poetę Thomasa Moore’a, przyjaciela Byrona. Niewykluczone, że pod jego wpływem zaczął pracować nad dziełem Anglia i Polska, jakie w dwóch tomach ukazało się w roku 1862. W 1845 roku wyjechał do Berlina, skąd udał się do Wielkopolski, gdzie wraz z bratem księdzem Janem Koźmianem redagowali „Przegląd Poznański”. Potem przeniósł się do Heidelbergu, skąd wyjeżdżał do Rzymu. Utrzymywał kontakt z Zygmuntem Krasińskim i Cyprianem Kamilem Norwidem oraz z Fryderykiem Chopinem. W latach 1849–1851 pracował nad edycją utworów tego ostatniego z myślą o krajowym czytelniku. Wcześniej, bo w roku 1848 został wysłany przez Komitet Narodowy do Londynu, gdzie miał pozyskać przychylność kół politycznych dla sprawy polskiej.
W roku 1849 uzyskał zgodę na stały pobyt w Wielkopolsce. Majątek Przylepki w okolicach Śremu kupił w 1851 roku, a dwa lata później zawarł związek małżeński z Felicją Łempicką. Z czasem przeprowadził się do Poznania, gdzie redagował „Przegląd Poznański” i aktywnie uczestniczył w życiu Poznańskiego Towarzystwa Przyjaciół Nauk. W roku 1875 został wybrany prezesem tej organizacji. Dwa lata wcześniej przyjęto go do Akademii Umiejętności. Pracę literacką łączył z redaktorską. W 1875 roku kupił udziały w „Kurierze Poznańskim”, na łamach którego przez następne lata regularnie publikował.
W latach 1870–1872 opublikował dwutomową edycję Pism wierszem i prozą. W tomie pierwszym pomieścił wiersze liryczne i patriotyczne, bajki i sonety. Znalazły się tam także przekłady poezji angielskiej, m.in.: Byrona, Burnsa, Coleridge’a, Cowpera, Moore’a, Scotta, Shelleya, Tennysona, Wordswortha. W tomie drugim natomiast znajdziemy studia o Niccoli Machiavellim, Konradzie Celtisie czy o generale Franciszku Morawskim, a poza tym rozprawy o istocie dziennikarstwa, o relacji Kraj – Emigracja, wreszcie o architekturze kościelnej. W późniejszych latach ogłosił Koźmian tom I z bliska, i z daleka. Poczet stu felietonów, zawierający jego krótkie formy dziennikarskie ukazujące się w „Kurierze Poznańskim” w latach 1878–1880, a nadto szkic Ślady historycznych wypadków polskich poświęcony motywom polskim w twórczości Szekspira.
Przez lata systematycznie poświęcał się przekładom utworów dramatycznych autora Hamleta i Makbeta, współpracując w tym zakresie z Józefem Paszkowskim i Leonem Ulrichem. Dzieła dramatyczne Szekspira wyszły w trzech tomach w latach 1866, 1869 i 1877. Następna edycja zatytułowana Dzieła dramatyczne w skróceniu opowiedziane z przytoczeniem celniejszych ustępów ukazała się w latach 1886–1887, a więc już po śmierci tłumacza. Stanisław Egbert Koźmian zmarł 23 kwietnia 1885 roku w Poznaniu w wieku siedemdziesięciu czterech lat.
