Przegląd Cyfrowej Biblioteki Narodowej Polona/Blog

Andrzej Dobosz stanowczo odradza. Władysław Sabowski. Opiekunowie


Ten czterdziesty drugi z pięćdziesięciu utworów, ogłoszonych między rokiem 1860 a 1887, opowiada stylem zaledwie poprawnym o gromadce osób przeciętnych, których los mało zajmuje czytelnika. Główna postać, zbliżający się do trzydziestego roku życia Bronisław Dłucki, niezbyt zamożny ziemianin, został niespodziewanie obdarowany ogromnym spadkiem. We dworze Bronisława mieszka  też sklerotyczny rezydent, zajmujący się wyłącznie układaniem pasjansów. Co dwie–trzy strony komunikuje nam o rezultatach swej pasji.

Na wiadomość o spadku odwiedza Bronisława, a właściwie przenosi się do niego, cała okoliczna szlachta, by udzielać mu rad i wskazówek. Nieukończony prawnik, pan Barnaba, nakłania do procesów z sąsiadami odziedziczonych folwarków. Pan Maciej ma pomysły wspólnie prowadzonych spekulacji, do których jego własne kapitały są niewystarczające.

Pani prezesowa wychowywała  córkę swego pierwszego męża, Halinę, i własną z drugiego małżeństwa. Bronisław i Halina mieli się ku sobie, co prezesowa traktowała życzliwie. Z chwilą odmiany losu postanowiła jednak wydać za niego własną córkę. Pojawia się  jeszcze druga wdowa – sędzina. O kłopotach wyobraźni Sabowskiego świadczy fakt, że sędzina jest z domu baronówną o nazwisku B y l e j a k. Baronówna ma tylko syna, zamierza więc zaciągnąć u Bronisława sporą pożyczkę, by zawieść go  do Warszawy i tam  bogato ożenić. Ów Lunio opisany jest zresztą jako półgłówek, który stale, nawet bez powodu chichocze, z wyjątkiem chwil, kiedy je. A obdarzony jest znacznym apetytem. Ujawniają się  też komplikacje psychologiczne. Gdy Bronisław był niezamożny, Halina  kochała go, ufając w trwałość swego uczucia. Gdy stał się bogaty zdawało się jej , że jej obowiązkiem jest  ułatwić mu  cofnięcie słowa. Zaczęła więc okazywać mu obojętność, a nawet niechęć. Niepraktyczny bohater to, co było udaniem brał za rzeczywistość. Jego zakłopotanie zaczęło oddalać od niego Halinę.

Urozmaiceniem wątłej akcji są wzajemnie sobie okazywane niechęci i animozje pozostałych osób. W niebywale dziwaczny, absurdalny sposób doprowadza jednak Sabowski parę zakochanych do szczęśliwego finału.

Władysław Sabowski. Opiekunowie w POLONIE

Zobacz także